అంతులేని దారిలో
కాలం గీసిన గీతలన్నీ చెరిగిపోయినా
కాలాతీత ప్రేమ మాత్రం చెదరదు
గడియారపు ముళ్లు ఆగిపోయినా
గుండె చప్పుడు యుగాలను లెక్కిస్తుంది
ముసలితనం శరీరానికే చేరుతుంది
మనసు మాత్రం వసంతాన్నే పిలుస్తుంది
నిన్నటి జ్ఞాపకం నేటికీ చిరునవ్వైతే
అదే కాలాతీత సత్యం
అందం క్షణాల్లో వాడిపోవచ్చు
ఆత్మసౌందర్యం యుగాల్ని దాటుతుంది
ఎదురుచూపు ఎముకలై మిగిలినా
ఆశ మాత్రం పూలదండ వేస్తుంది
జీవితం ఒక ఇసుకగడియారమైతే
ప్రేమ దానిలో జారిపోని కాంతి
చావు శరీరాన్ని మాత్రమే తీసుకెళ్తుంది
జ్ఞాపకాల సెగలే కాదు
విరిగిన కలల బూడిదలోనూ
ఒక చిరు చిగురు నవ్వుతుంది
కాలం మారుస్తుంది రూపాలను
కానీ నిజమైన అనుబంధాన్ని కాదు
నిరీక్షణ నిశ్శబ్దమైనా
నమ్మకం ఎన్నడూ మూగకాదు
శూన్యంలోనూ శ్వాస వెతికే ఆశే
కాలాతీత కవిత్వంలో ఉన్న
అంతులేని దారిలో నడిచే అడుగులే
అనంతానికి అక్షరాలవుతాయి
కాలం ఓడిపోయే క్షణముంటే
అది ప్రేమ గెలిచిన వేళే
మనిషి మాయమైనా భావం నిలుస్తుంది
అదే కాలాతీతం అనే చిరంజీవి సత్యం…
మాధవి కాళ్ల.