అడవి బాట

అక్షరం కొరకు

అంశం:- చిత్ర కవిత

తేదీ: 5/5/26

శీర్షిక అడవి బాట

అడవుల్లో అడుగులు వేస్తూ, ఆకలి దప్పులు భరిస్తూ, నడిచే ప్రతి అడుగులో ఒక కథ ఉంది. ఆ కథలో బాధ ఉంది, ఆవేదన ఉంది, కానీ అంతకంటే ఎక్కువగా ఒక ఆశ ఉంది. సమానత్వం అనే ఒక కల కోసం, పేదింట్లో పుట్టి, అడవి బాట పట్టిన మనుషుల గాధ ఇది.

సమాజానికి దూరంగా ఉన్నట్టే కనిపించినా, నిజానికి ప్రజల హృదయాలకు దగ్గరగా ఉండాలని కోరుకునే మనసుల కథ ఇది. వాళ్లు అడవుల్లో తిరుగుతున్నారు, కానీ వారి ఆలోచనలు మాత్రం గ్రామాల్లో, పట్టణాల్లో, ప్రతి పేద మనిషి జీవితంలో తిరుగుతూనే ఉంటాయి.

ఏది తప్పో, ఏది ఒప్పో అన్న సందేహం ఉన్నా, ముందుకు అడుగు వేయాలనే ధైర్యం మాత్రం తగ్గదు. ఎందుకంటే వెనక్కి తిరిగితే అదే పేదరికం, అదే అన్యాయం, అదే అసమానత ఎదురుగా నిలుస్తుంది. అందుకే ముందుకు నడుస్తారు. పడిపోతే లేస్తారు. ఒకరు పోతే ఇంకొకరు వస్తారు.

వాళ్ల జీవితం ఒక నిరంతర పోరాటం. ఆకలి, దప్పులు, నిద్రలేమి, భయం—ఇవి అన్నీ రోజువారీ భాగాలే. అయినా కూడా వారి కళ్లలో ఒక వెలుగు ఉంటుంది. ఆ వెలుగు సమానత్వం అనే ఆశ.

సమాజం వాళ్లను అర్థం చేసుకోదు. ప్రభుత్వం వాళ్లను శత్రువులుగా చూస్తుంది. వారు చనిపోతే రెండు కన్నీటి చుక్కలు పడతాయి, కానీ ఆ కన్నీళ్లు కూడా ఎక్కువ సేపు నిలవవు. కానీ వారి ప్రయాణం మాత్రం ఆగదు. ఎందుకంటే అది ఒక వ్యక్తి ప్రయాణం కాదు—ఒక ఆలోచన ప్రయాణం.

తుపాకీ చేతిలో ఉంది, కానీ హృదయంలో మాత్రం ప్రజాస్వామ్యం అనే భావన ఉంది. వాళ్లు చూసే ప్రపంచం మనం చూసేది కాదు. వాళ్లకు సూర్యోదయం అంటే మరో పోరాటానికి ఆరంభం, సూర్యాస్తమయం అంటే ఇంకో రోజు నిలబడ్డామనే సంతృప్తి.

ఆదివాసి బిడ్డలతో కలసి, అడవిని తమ ఇల్లుగా చేసుకుని, ప్రతి అడుగులో ఒక అర్థం వెతుకుతూ జీవిస్తున్నారు. అడవి వాళ్లకు ఆశ్రయం, అదే సమయంలో పోరాట భూమి.

ఈ ప్రపంచంలో అసమానతలు తగ్గాలి, సంపద సమానంగా పంచుకోవాలి, అవినీతి అంతమవ్వాలి—ఇది వాళ్ల ఆకాంక్ష. ఈ లక్ష్యాల కోసం వారు తమ జీవితాలను పణంగా పెడుతున్నారు. మనం సుఖంగా జీవిస్తుంటే, వాళ్లు కనిపించకుండా పోరాడుతున్నారు.

కానీ ఒక ప్రశ్న మాత్రం మన ముందుంటుంది—మార్పు కోసం మార్గం ఏది? పోరాటం అవసరం, కానీ అది మనుషుల ప్రాణాలను తీయకుండా ఉండగలదా? సమానత్వం కోసం చేసే యుద్ధం, మరింత అసమానతను సృష్టించకూడదు కదా?

మార్పు అనేది కేవలం తుపాకీతో రాదు. అది మనసుల్లో మొదలవుతుంది. మనం మన జీవితాల్లో చిన్న చిన్న మార్పులు చేస్తే, సమాజం మారుతుంది. పంచుకోవడం నేర్చుకుంటే, దోపిడీ తగ్గుతుంది. అవినీతి వద్దనుకుంటే, నిజాయితీ పెరుగుతుంది.

సమాజం మేలుకోవాలి. ప్రతి ఒక్కరూ తమ బాధ్యతను గుర్తించాలి. పేదరికాన్ని కేవలం చూడకుండా, దాన్ని తగ్గించే దిశగా అడుగులు వేయాలి. సమానత్వం కోసం పోరాడేవాళ్లను అర్థం చేసుకోవాలి, కానీ అదే సమయంలో హింసను కాదు, శాంతిని మార్గంగా ఎంచుకోవాలి.

ఈ కథ ఒక ముగింపు లేని కథ. ఇది కొనసాగుతూనే ఉంటుంది. కానీ దాని దిశను మార్చే శక్తి మన అందరిలో ఉంది. మనం మారితే సమాజం మారుతుంది. సమాజం మారితే ఇలాంటి పోరాటాలు అవసరం లేకుండా పోతాయి.

అందుకే ఇప్పటికైనా మేల్కొందాం. సమానత్వాన్ని ఆచరిద్దాం. సంపదను పంచుకుందాం. అవినీతిని నిరాకరిద్దాం. మనుషుల మధ్య గోడలు కూలదోసి, ఒక న్యాయమైన సమాజాన్ని నిర్మిద్దాం.

అప్పుడు మాత్రమే ఈ అడవుల్లో వినిపిస్తున్న ఆ అరుపులు, ఆవేదనలు, ఒక రోజు నిశ్శబ్దంగా మారతాయి… శాంతిగా మారతాయి.

మేడవరం పవన్ కుమార్ శర్మ,

గద్వాల, జోగులాంబ గద్వాల జిల్లా
హామీ పత్రము ఈ రచన నా స్వీయ రచన అని హామీ ఇస్తున్నాను.