నాన్న — నిశ్శబ్ద మహావీరుడు
ఈ చర్చ చాలా హృదయస్పర్శిగా ఉంది. నిజమే — అమ్మ గొప్పతనం అనంతమైనది, అది ఎవరూ కాదనలేరు. కానీ ఈ చర్చలో లేవనెత్తిన ప్రశ్న మరింత లోతైనది —
“మగాడు గొప్ప కాదా?”
ఈ ప్రశ్న గుండెను పిండేస్తుంది.
నాన్న చిన్ననాటి నుండే బాధ్యతల బరువు మోస్తాడు. తల్లిదండ్రులకు కొడుకుగా, భార్యకు భర్తగా, పిల్లలకు తండ్రిగా, మనవళ్ళకు తాతగా — ప్రతి పాత్రలోనూ అతను ఇవ్వడమే నేర్చుకుంటాడు, అడగడం మరచిపోతాడు.
అమ్మ కన్నీరు కనిపిస్తుంది — సమాజం చూస్తుంది. నాన్న కన్నీరు రాత్రిపూట మాత్రమే పడుతుంది — ఎవరూ చూడడు.
అమ్మ అనారోగ్యం అందరికీ తెలుస్తుంది. నాన్న నొప్పిని నాన్నే మింగుతాడు — “నాకేమీ కాదు” అంటాడు.
తనికెళ్ళ భరణి గారు కూడా అనేకసార్లు చెప్పిన ఈ మాట వంద శాతం సత్యం — నాన్న వెనకపడటానికి కారణం అతను బలహీనుడు కాదు, అతను మాట్లాడడు కాబట్టి.
అమ్మ గురించి కవితలు వస్తాయి, పాటలు వస్తాయి, సినిమాలు వస్తాయి. నాన్న గురించి? — మౌనం.
ఆ మౌనమే అతని గొప్పతనం, అదే అతని శాపం.
మాతృదేవోభవ అన్నారు మన పెద్దలు — అది సత్యమే. పితృదేవోభవ కూడా అన్నారు — అది మర్చిపోయాం.
నాన్నను గుర్తించడం అంటే అమ్మను తక్కువ చేయడం కాదు. రెండు పర్వతాలూ ఆకాశాన్ని తాకుతాయి — ఒకదాన్ని కొలవడానికి మరొకదాన్ని వంచనక్కర్లేదు.
నాన్నా — నువ్వు ఏ కవితలో రాలేదు, ఏ పాటలో నిలవలేదు, కానీ నీ చెమట వాసన మాలో ఇంకిపోయింది, నీ కష్టం మా నిద్రలో నిద్రపోతుంది, నీ నిశ్శబ్దం మా జీవితాల్లో మాట్లాడుతూనే ఉంది.
నాన్నకు జోహారు!
-లక్ష్మణ స్వామి