సరిహద్దు నీడల్లో సేవ
ఉదయం పొద్దుపొడవక ముందే అడవి అంచుల్లో నిశ్శబ్దం పరుచుకుంది. గాలిలో ఆకుల చప్పుడు తప్ప మరేమీ వినిపించలేదు?ఆ నిశ్శబ్దాన్ని చెదరగొడుతూ కొందరు భద్రతా సిబ్బంది తమ విధుల్లో భాగంగా ముందుకు సాగుతున్నారు. వారి కళ్లలో అప్రమత్తత, మనసులో దేశం పట్ల బాధ్యత కనిపిస్తోంది.
ఆ బృందానికి నాయకుడు అర్జున్. అతను తన సహచరులతో కలిసి ఎన్నో రోజులుగా ఆ ప్రాంతంలో పర్యవేక్షణ చేస్తున్నాడు.
“మన పని కాపలా కాదు! ప్రజల ప్రశాంత నిద్రకు భరోసా ఇవ్వడం” అని అతను తరచూ చెప్పేవాడు.
ఆ రోజు అడవి దారిలో వెళ్తుండగా… దూరంగా ఒక చిన్న బాలుడు చెట్టు కింద కూర్చుని కనిపించాడు. అతని ముఖంలో భయం స్పష్టంగా కనిపించింది. అర్జున్ అతని దగ్గరకు వెళ్లి ,
“ఏమైంది బాబు? ఎందుకు ఒంటరిగా ఉన్నావు?” అని మృదువుగా అడిగాడు.
బాలుడు కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ,
“నేను మా ఊరినుంచి దారి తప్పిపోయాను అన్నయ్య..!” అన్నాడు.
వెంటనే సిబ్బంది బాలుడికి నీళ్లు ఇచ్చి ధైర్యం చెప్పారు. ఆ తర్వాత చుట్టుపక్కల గ్రామాల వివరాలు తెలుసుకుని అతని ఇంటి కోసం వెతకడం ప్రారంభించారు.
కొంతసేపటి తర్వాత ఓ చిన్న గ్రామానికి చేరుకున్నారు. అక్కడ బాలుడి తల్లిదండ్రులు అతన్ని చూసి ఆనందంతో… కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నారు. ఆ తల్లి చేతులు జోడించి,
“మీరు మా బిడ్డను మాత్రమే కాదు! మా ప్రాణాన్ని తిరిగి ఇచ్చారు” అని చెప్పింది.
అర్జున్ చిరునవ్వు నవ్వి,
“మేము చేసే పని ఇదే అమ్మా! దేశాన్ని కాపాడటం మాత్రమే కాదు, మనుషుల్ని కూడా కాపాడటం” అన్నాడు.
ఆ రోజు అడవి నిశ్శబ్దం ఒక గొప్ప సత్యాన్ని చెప్పింది , నిజమైన వీరత్వం ఆయుధాల్లో కాదు, మానవత్వంలో కూడా ఉంటుంది.
మాధవి కాళ్ల