Akshara Lipi

నిశీధిలో నిశీధిలో నేను ఒంటరిగా ఉండి నా బాధ అయినా సంతోషమేనా నాకెంతో ఇష్టమైన వయోలిన్ వాయిస్తూ సముద్రానికి దగ్గర నిలబడి వయోలిన్ వాయించుకుంటూ నా బాధని చెప్పుకుంటాను.. అదే వయోలిన్ తో ఆనందంగా వాయించుకుంటూ నా సంతోషాన్ని పంచుకుంటాను.. మనకి ఎవరు తోడు లేకపోయినా పంచభూతాలతో పంచుకుంటే మన సమస్యలకు పరిష్కారం దొరికే అవకాశం ఉంది. అందుకే నా బాధ అయినా సంతోషమేనా ఈ సముద్రం ముందు పంచుకుంటూ ఈ ప్రదేశంలో నిలబడి వయోలిన్ వాయించుకుంటే ప్రతిరోజు ఒకే రాగం ఒకే పాటతో కాకుండా వేరు వేరు రాగం పాటతో వాయిస్తూ ఉంటే మనకి బోర్ కొట్టకుండా మనసుకి ఆనందంగా ఉంటుంది.. మనసును కాసేపు సంగీతం వైపు మళ్లించడం వల్ల జరిగిన కొన్ని సంఘటనలను మారిపోయే ఛాన్సెస్ ఉన్నాయి.. నువ్వు నిశీధిలో ఒంటరిగా ఉన్నా బాధపడకు నీకు తోడుగా ఉంది కదా వయోలిన్ వాయించుకోవడానికి ఆ సంగీతం ద్వారా నిన్ను…

అడవి తగలడిపోతోంది. పర్వతమంతా పచ్చనిచెట్లే. చెట్లపైనెన్నో రంగుల పూలు. చూట్టూ అంతా కీకారణ్యం. అడవిలోని సుందర పక్షులకు, జంతువులకదే నివాస ప్రాంతం. సుందర ప్రకృతికి చిరునామా. అది చీమలు దూరని చిట్టడవి. అది కాకులు దూరని కారడవి. అందులోకి మనిషి ప్రవేశించి తన స్ధలం కోసం అగ్గి పెట్టాడు. చెట్లన్నీ కాలిపోతున్నాయి. జీవులన్నీ పారిపోతున్నాయి. మంటలు ఎగసిపడుతున్నాయి ప్రకృతేమో కన్నీరు పెడుతోంది. అడవి అంతా తగలడిపోతోంది. మనిషి స్వార్ధమే గెలిచింది. ప్రకృతికేమో కోపం వచ్చింది. మనిషి ఆ ప్రకృతి కోపాన్ని తట్టుకోలేడేమో. వెంకట భానుప్రసాద్ చలసాని

విస్పోటనమై కాల్చేస్తుంది...!!! చితికిన మనస్సులో ఎన్నో కావించని అర్థాలకు దారులుండవు నీవున్నావన్నది మరిచిన సంగతులు క్షణాలను కర్తవ్యంగా మలుచుకోలేక... చలిమెలూరని ఎదలోతుల్లో చిగురులు తడి ఆరుతు రచించని నమ్మకాలతో జీవితం ఓడిపోతుంది... చూడని మణిదీపాలు మాయల లోకానికే అంకితమను కోవద్దు... గడిచిన సమయాలలోని గారాబాల గుర్తులను తీపి జ్ఞాపకాలుగా వదులుకోలేక... నిలువని ధైర్యం మబ్బును కప్పుకొని పగిలిన దాతువుల దాష్టికాన్ని కన్నీరుగా కారుస్తున్నది... శ్వాసలు నిలిపిన విశ్వాసంతో చితికిన నీ స్వేచ్ఛను విరిగిన రెక్కలతో శూన్యం బోధపడకా...పూయని ప్రేమలతో మానసిక వికాసాలు దుర్లభమై ఆకలి వేదనని దాహంగా తాగుతు... నిలిచిన స్థూపమై నీలో దాగిన నిజాలను ఖచ్చితమై చూపలేక పోతున్నావు... పిలిచిన అంగీకారాలతో అభిమానం పంచుకోలేని వ్యర్థమై... నెగడని మనస్సుతో నలిగిపోతు ఆకలింపులేని మనుషుల పోకడలు ఎదపొడుపులై ఆలకించని నిర్ణయాలు... పూసగుచ్చనివిగా హృదయాగ్నికి ఆహుతవుతు... అవేకళ్ళలో దాగిన లావా విస్ఫోటనమై కాల్చేస్తుంది... దేరంగుల భైరవ

చందమామ చూస్తున్నా మేఘాల మాటున చంద్రుణ్ణి,కనిపిస్తే ఒక మారు నిన్ను తన నవ్వులతో పలకరించమని చెప్పాలని. మేఘాల నుండి వేల మైళ్ళ దూరంలో ఉన్న తారలకు చెప్పాలనుకుంటాను కాస్త మెరుపై తనకు కనిపించమని. మిణుకు మిణుకు మంటూ మురిపించమని. చందమామ ఏమో తన మోమును చూసాక, నన్ను ఎవరైనా చూస్తారా అని అడుగుతుంది. చుక్కలు ఏమో తానే ఓ పెద్ద చుక్క. తనతో కనిపిస్తే, తనకై కనిపిస్తే... అనుకోరా మమ్మల్ని అందరు దిష్టి చుక్క అని దాక్కున్నాయట. ఇక వేటికి చెప్పను నీకు కమ్మని జోల పాడమని. పూవులు ఏమో నీ నవ్వులకు సాయంకాలమే మూగబోయాయి. పక్షులు ఏమో నీ సండదికి ఎప్పుడో చిన్నబోయి నిదురపోయాయి ఒక్క రాతిరి మాత్రం మత్తుగా తూలుతుంది, నువ్వు నవ్వుల వల విసిరావని కాబోలు. భవ్యచారు

శిశిరం అలలు లేని సాగరాన్ని చూడాలని కాంక్షించా.. మధురమైన వసంతాలు నావంటూ నే తలిచా.. కానీ అగాధాలు తప్పవనీ ఆటుపోట్లు ఆగవనీ అలలే ఆ సంద్రపు అందమనీ కలలే జీవితాన సాధనాలని ఆ శిశిరం వెనువెంటనే వసంతం వికసించునని ఏ బాధను మది పొందిన క్షణికాలమే అవి అన్నీ సంతోషపు రాకలనే కనుగొన్నా కనుగొన్నా ఆ విజయపు నగారాని వాయిస్తూ వాయిస్తూ ఈ నదీజలపు ప్రశాంతతను నాలోనే దాచుకున్నా.. వరూధిని