అక్షరలిపిరచయితలు🌷అంశం- చిత్రకథశీర్షిక- నిశ్శబ్దం చెదిరిందిడా.భరద్వాజ రావినూతలకొత్తపట్నం📗📗📗📗📗📗📗📗📗📗మంచు కురుస్తున్న పొద్దుపోయే సమయం. గ్రామం చివర ఉన్న చిన్న ఇల్లు పచ్చని నీడల్లో తేలిపోతోంది. ఆ ఇంట్లో పది సంవత్సరాల అమ్మాయి — ఆదితి.ముఖంలో అమాయక నవ్వు, కళ్లలో ప్రశ్నలు, హృదయంలో భయమెరుగని నిశ్శబ్దం.

ఆమె తల్లి రోజంతా కూలి పని చేసేది. సాయంత్రం ఆలస్యంగా ఇంటికి చేరేది.
ఆదితి పాఠశాల నుంచి వచ్చి తల్లి కోసం కడవలో నీరు నింపేది, చిన్ని దీపం వెలిగించి చదువుకునేది.
ఆ ఇంటి తలుపు తట్టిన శబ్దం ఒక రోజు ఆమె జీవితాన్ని మార్చేసింది.

తల్లి నమ్మిన ఓ పరిచితుడు — ఆ చిన్నారిపై అమానుషం చేశాడు.
ఆ రాత్రి తర్వాత ఆ ఇంటి గోడలు కూడా నిశ్శబ్దమయ్యాయి.
ఆదితి మాటలు నిలిచిపోయాయి. పుస్తకాలు మూసుకుపోయాయి. చిరునవ్వు ఆగిపోయింది.

తల్లి ఉదయం చూసిన దృశ్యం ఆమె మనసును బీభత్సంగా చీల్చింది.
కానీ ఆమే కన్నీరు తుడుచుకుంది. “నా బిడ్డ తప్పు చేయలేదు. తప్పు చేసినవాడు శిక్షపడకపోతే నేనే నిశ్శబ్దం కావడం నేరం అవుతుంది,” అంది.

తరువాతి రోజే ఆమె పోలీస్ స్టేషన్‌లో ఫిర్యాదు చేసింది.
గ్రామంలో గోల మొదలైంది.
“ఇలాంటివి బయటపెడితే కుటుంబం పేరుపోతుంది,”
“పాప పేరు చెడిపోతుంది,” అని పక్కవాళ్లు నోరుమెదిపారు.
కానీ తల్లి వెనక్కు తగ్గలేదు.
“నా బిడ్డ గౌరవమే నా పేరు,” అని ధైర్యంగా చెప్పింది.

కేసు కోర్టుకు చేరింది.
న్యాయమూర్తి ముందుకు ఆదితి కూర్చుంది.
ఆమె వయసు తక్కువే, కానీ ఆ కళ్లలో వేల ఆవేదనల భారం.
తీర్పు చెప్పే ముందు న్యాయమూర్తి అడిగాడు,
“ఆ మనిషిని గుర్తుపడగలవా?”

ఆమె ఒక్కసారి కుడివైపు చూసింది.
కన్నీటి తడి కన్నుల్లో ఆ వాడి ప్రతిబింబం పడింది.
ఆ చూపులో భయం లేదు — ఆగ్రహం ఉంది.
ఆ ఒక్క చూపు చాలు అని న్యాయమూర్తి అర్థం చేసుకున్నాడు.

కొద్ది నెలల విచారణ తర్వాత తీర్పు వెలువడింది.
“పిల్లలపై దాడి చేసిన ఈ నిందితుడికి జీవితఖైదు.
ఇలాంటి దుర్మార్గులపై కఠినమైన శిక్ష సమాజానికి హెచ్చరిక కావాలి.”

ఆ తీర్పు విన్న తల్లి కన్నీరు ఆపలేకపోయింది.
కానీ ఆ కన్నీరు ఈసారి బాధకాదు — గౌరవం.
ఆదితి ఆ తల్లిని చూసి మెల్లగా చెప్పింది,
“అమ్మా, నేను మళ్లీ చదువుకుంటాను. నన్ను మౌనంగా చేయలేరు.”

ఏళ్ల తర్వాత అదే గ్రామంలో పెద్ద సభ జరిగింది.
మహిళా భద్రతా అవగాహన కార్యక్రమానికి ప్రసంగకర్తగా ఆదితిని ఆహ్వానించారు.
ఇప్పుడు ఆమె యువతీగా, ఆత్మవిశ్వాసంతో నిలబడి ఉంది.
వేదిక మీద ఆమె మాటలు మౌనాన్ని చెరిపేశాయి —

“నన్ను కూల్చినది ఒక మనిషి.
కానీ నన్ను నిలబెట్టినది నా తల్లి, నా ధైర్యం.
ఈ సమాజంలో మనం బలహీనులు కాదు.
మౌనం అనేది భయానికి కాదు — అది న్యాయం వచ్చే వరకు పులకరించే శక్తి.”

సభలో చప్పట్లు మార్మోగాయి.
ఆదితి కళ్లలో నీరు మెరుస్తోంది.
కానీ ఆ కన్నీటి వెనుక ఇక బాధ లేదు —
అది ధైర్యానికి ప్రతిబింబం.
🔲🔲🔲🔲🔲🔲🔲🔲🔲🔲
ఇదినాస్వీయరచన
డా.భరద్వాజ రావినూతల
కొత్తపట్నం

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *