కవిత్వం అనేది సమాజంలో జరుగుతున్న వాస్తవాలకు,
అన్యాయాలకు అద్దం పట్టాలి.
పీడితుల,అణగారిన వర్గాల బాధను,
ఆవేదనను కవిత్వం ద్వారా ప్రపంచానికి తెలియజేయవచ్చు.కవులు తమ రచనల ద్వారా ప్రజల్లో ఆలోచనను, చైతన్యాన్ని, ప్రశ్నించే తత్వాన్ని పెంచుతారు. దాస్యం, వివక్ష, నిరంకుశత్వం వంటి అంశాలపై ప్రజలను నిద్రలేపే శక్తి కవిత్వానికి ఉంది.
కవిత్వం ఒక శక్తిమంతమైన మాధ్యమం. ఇది పాలకుల వైఫల్యాలను ఎత్తిచూపి, వారిపై సామాజిక ఒత్తిడిని పెంచుతుంది. అనేక ఉద్యమాలకు, మార్పులకు కవిత్వమే పునాదిగా నిలిచింది.
కేవలం ప్రణయ కవిత్వం వ్యక్తిగత ఆనందాన్ని ఇస్తే, సామాజిక కవిత్వం తరతరాలుగా నిలిచే సామాజిక విలువలను, ఆదర్శాలను అందిస్తుంది.
కొందరు విమర్శకుల ప్రకారం, కవిత్వం కేవలం భావోద్వేగాలను, సౌందర్యాన్ని మాత్రమే చిత్రించాలి. సామాజిక అంశాలను చేర్చడం వల్ల కవిత్వం ప్రచార సాధనంగా మారి, దాని కళాత్మక విలువను కోల్పోతుంది.
సామాజిక అంశాలపై రాసేటప్పుడు, కవి వ్యక్తిగత లేదా రాజకీయ పక్షపాతానికి గురయ్యే అవకాశం ఉంది. దీని వల్ల కవిత్వం నిజానికి బదులు ప్రచారానికి ఉపయోగపడుతుంది.
కవిత్వం వినోదాన్ని, మానసిక ఉపశమనాన్ని ఇవ్వాలి. సమస్యల గురించే రాస్తే అది సాహిత్య భారం అవుతుందని, ప్రజలు దాన్ని దూరం పెట్టే అవకాశం ఉందని కొందరి వాదన.
కవిత్వం యొక్క ప్రధాన లక్ష్యం సత్యాన్ని పలకడం. కేవలం అందమైన కవిత్వం రాయడం తప్పేమీ కాదు, కానీ సమాజంలో అన్యాయం జరుగుతున్నప్పుడు, మౌనం వహించడం కవి ధర్మానికి విరుద్ధం. కవిత్వం అనేది ప్రేమ గురించి ఎంత సున్నితంగా మాట్లాడుతుందో, అన్యాయం గురించి అంతే పదునుగా మాట్లాడాలి. కవులు సామాజికంగా రాయడం అనేది కేవలం ఒక ఎంపిక కాదు, అది వారి సామాజిక బాధ్యత. అప్పుడే కవిత్వం నిత్య నూతనంగా, సజీవంగా ఉంటుంది.
మాధవి కాళ్ల..
హామీ పత్రం :-
ఈ వ్యాసం నా సొంతమని హామీ ఇస్తున్నాను..