ప్రకృతి పరవశం

అక్షరకొరకు🌷
అంశం- చిత్రకవిత
తేది1-12-25
శీర్షిక- ప్రకృతి పరవశం
డా.భరద్వాజ రావినూతల
కొత్తపట్నం
🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰
చెట్టు నీడలో కూర్చున్న నీడలా మనసు ముసురుకొని ఉంది,
ఆకాశపు రంగుల్లో తన్నుకొనే నెమలిపింఛం కాంతిలా సాయంత్రం పొగమంచై ఉంది,
చంద్రుడి పెద్ద వలయం హృదయాన్ని తాకే మౌన గీతంలా వెలుగుతోంది,
గాలిలో ఎగిరే పక్షుల దూర నడకలు జ్ఞాపకాల ఊసులు మోస్తున్నాయి,
మనసులో పడిన మబ్బులు మాటల్లో కన్పించకపోయినా బరువెక్కుతున్నాయి,
నిశీథంలో కథల్లా పాడే నిశ్శబ్దం పాదాల వద్ద కూర్చుంది,
ఎదుట ఉన్న ఆ వెలుగు దారి చూపినా లోపలికేస్తున్న చీకటి ఆలోచనలు,
తొలకరి తాకిన హృదయం దూరాల్ని దాటలేక నిలిచిపోయింది,
అస్పష్టమైన ఆకాశం కంటెలాగా కన్నీటి అంచుల్ని తాకుతోంది,
పక్షుల పయనం మాట్లాడని మనసుల వెన్నంటే నడిచిపోతోంది,
ఏకాంతం కొమ్మలా వంగి మనసరి మీద పడుతోంది,
వెలుగుల రంగుల్లోనే దాగిన బాధలు గాలిలో పలకరిస్తున్నాయి,
చంద్రుని వెలుగు దగ్గరైనా హృదయం మాత్రం దూరంలో మిగిలింది,
సాయంత్రపు గులాబీ అంచులు ఆశల్ని నెమ్మదిగా రంగరించాయి,
గుండెలో పుట్టిన కదలిక తుఫానా, లేక వీణ స్వరమా అన్నట్టుంది,
ప్రకృతి గుండెలోపలే ఏదో మాట చెప్పినట్టు గుసగుసలాడుతోంది,
నెమలిపింఛపు రంగులో పలురకాలుగా విరిగిపోయిన జ్ఞాపకాలు,
గాలి వీచే ప్రతిసారి కొత్తగా అర్ధమయ్యే కథలంటున్నాయి,
కూర్చున్న నీడలో దాచుకున్న బాధలు కొమ్మల్లా విరగక మానవు,
కన్నీటి అంచుల్లో చందమామ ప్రతిబింబం నాట్యం చేస్తోంది,
సాయంత్రపు నిశ్శబ్దం హృదయాన్ని శిల్పంలా చెక్కుకుంటోంది,
పక్షుల ఎగిరే దారుల్లో ఒక ఆశ కదిలినట్టుంది,
అసలు జీవితమే ఓ చిత్రమని చెట్టు నీడ చెవిలో చెప్పింది,
మనసు లేచే ప్రతి తీరూ ఆకాశపు రంగుల్లో కలిసిపోయింది,
ఈ క్షణం కవితగా పుడుతున్నదన్న సాక్ష్యం చంద్రుడే నిలిపింది.
🪸🪸🪸🪸🪸🪸🪸🪸🪸🪸
ఇదినాస్వీయరచన
డా.భరద్వాజ రావినూతల
కొత్తపట్నం