అక్షరలిపిరచయితలు🌷
అంశం- చిత్రకథ
శీర్షిక- వేదనా వర్షం
డా.భరద్వాజ రావినూతల
కొత్తపట్నం
🌖🌓🌖?🌖🌓🌖🌓🌖🌓
వాన చిమ్ముతున్న అందొక సాయంత్రం. పట్టణం చివర ఉన్న చిన్న ఉద్యానవనంలోని మ్రముష్య బెంచి పై ఒక్కరుగా వాల్చి ఉన్నాడు రవి. చాలు రోజుల నుంచి కలవరపాటు, జ్ఞాపకాల తడిలోనే జీవిస్తున్నాడు. ఆ బెంచి పైన అతడి చేతుల్లో తలదాచుకుని కూర్చుని ఉన్నాడు. చుట్టూ నిండిన చీకటి, పై నుంచి దండల్లో జారి వర్షం పడుతుంది. ఒక్కొక్క చినుకుతో అతడి మనసు మరింత కదిలిపోతుంది.ఆ బెంచి దగ్గర రవికి ఎన్నో జ్ఞాపకాలు. అక్కడే తల్లి సరదాగా నవ్వుతూ చెంపను ముద్దుపెట్టి ఆడడం, చిన్నప్పుడు పలకలు పట్టుకుని అక్షరాలు నేర్చిన అభినందనలు. తల్లి లేక ఈ బెంచి వాన, ఇవన్నీ శూన్యంగా కనిపించడాన్ని రవి మౌనంగా తట్టుకుంటున్నాడు.నిశ్శబ్దపు మధ్యలో, ఒక్కొక్కసారి తల్లి మాటలు లోపలుగా ఆలపించుకుంటాడు – “బిడ్డా, జీవితం వానలా ఉంటుంది. బాధలు తడిపించినా, ఆభాసాన్ని ఇచ్చే వెలుగు ఆగదు.” ఆ మాటలు గుర్తుకు రాగానే రవి చేత్తో బెంచిని ఆలింగనం చేశాడు. అతడి కన్నీళ్లు వర్షంలో కలిసిపోతున్నాయి.ఆ బెంచుని ప్రేమగా ఆరబోసిన రవి, “ఎవరికీ చెప్పలేని నొప్పి, బెంచి నాకు తోడుగా ఉంటుంది…” అని లోపల భావిస్తున్నాడు. నిశ్శబ్దంలో తరచూ తనతోనే మాట్లాడుకునేవాడు. ఒక పవిత్రమైన ప్రేమను బెంచికి అర్పించేవాడు.పక్కింటి పిల్లవాడు అక్కడ వచ్చి నిలిచాడు. “అన్నయ్య, ఎందుకు ఒంటరిగా వానలో కూర్చున్నావు?” అని అడిగాడు. రవి నవ్వుకుంటూ, “చివరకు బెంచి కూడా మన బాధను వింటుంది బాబు! నువ్వు కూడా ఎప్పుడైనా బాధలో ఉంటే ఇలా బెంచి తో మాట్లాడుకో…” అని లేత చిరునవ్వు ముసురుకున్నాడు.వాన మామూలుగా పడిపోతూనే ఉంది. బెంచి చల్లగా ఉంది. రవి కళ్ళలో నిండి మధ్యలో, తల్లి నవ్వు, చిన్నపాటి ఆశ, బెంచి నిశ్శబ్దమూ కలిసి, ఆ రాత్రిని జీవనమంతమూ అంతమయినా చెరిపే జ్ఞాపకాలుగా మిగిలాయి.
🔳🔳🔳🔳🔳🔳🔳🔳🔳🔳
ఇదినాస్వీయరచన
డా.భరద్వాజ రావినూతల
కొత్తపట్నం
