తూరుపు సింధూరం

అక్షరకొరకు🌷
అంశం- చిత్రకవిత
తేది+ 4-12-25
శీర్షిక- తూరుపు సింధూరం
డా.భరద్వాజ రావినూతల
కొత్తపట్నం
🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰
సాయంత్రమయం సముద్రతీరంలో నడక మొదలైంది,
హృదయం నిశ్శబ్ద తరంగాల్ని లెక్కపెడుతోంది.
సూర్యాస్తమయ కిరణాలు నీటిపై బంగారు పులకరింపులు జల్లుతూ, రోజంతా మోసుకెచ్చిన నొప్పులను కరిగిస్తున్నాయి.
నీడగా తోడు వచ్చిన ఒంటరితనం, అడుగుల శబ్దాన్ని కూడా నెమ్మదిగా మింగేస్తోంది.
పాదాలను తాకే చల్లని అలలలో, గతస్మృతుల కుక్షి మళ్లీ మళ్లీ తెరుచుకుంటోంది.
ఇసుకపై వ్రాసిన ప్రతి పేరు, ఒక గాయంలా గుండెల్లో మిగిలిపోయిన కథను గుర్తు చేస్తోంది.సముద్ర గాలి తడి శ్వాసగా ముఖాన్ని తాకి, దాచుకున్న కన్నీటి ఉష్ణాన్ని ప్రశ్నిస్తోంది.
ఎంత దూరం నడిచినా, మనసు మాత్రం పాత జ్ఞాపకాల ద్వారానికే తిరిగి వస్తోంది.
కొన్నిసార్లు అలల అరుపు, విడిచి వెళ్లిన స్వరంలా చెవుల్లో మ్రోగుతోంది.
చీకటిలో దూరంగా మెరవుతున్న దీపస్తంభం, అంతరంగంలో మసకబారిన ఆశకు ప్రతిబింబమై కనిపిస్తోంది.
నక్షత్రాలెగసిన ఆకాశం కింద, ఒక్క ప్రశ్న మాత్రమే నిశ్శబ్దంగా నిలిచిపోయింది: “ఎందుకు?”.సూర్యుడి చివరి వెలుగు మాయమవుతుండగా, నీడ మాత్రం మరింత పొడవుగా సాగుతోంది.
చుట్టూ ప్రపంచం నిద్రపోయినా, గుండె లోపల తుఫాను మాత్రం తరుగడంలేదు.
మాటలకి దొరకని బాధను, సముద్రం ఒడిలో దాచిపెట్టాలని తపన పెరుగుతోంది.
చివరి అల దూరాన్ని చేరుకునేలోపు, ఒక నిశ్వాస జలధిలో కలసిపోతోంది.
“నువ్వు బాగున్నావా?” అని ఏదో లోపలి స్వరం మెల్లగా అడిగిస్తూ, అడుగుల దిశను మార్చిస్తోంది.తిరిగి వచ్చే దారిలో వెనక్కి చూసినప్పుడు, తన సొంత జాడలు మాత్రమే ఇసుకపై కనిపిస్తున్నాయి.
ఆ తొక్కిన జాడల్లోనే ఓదార్పు వెతుకుతూ, “కదలగలిగినంతవరకే బాధ బరువై ఉంటుంది” అని మనస్సు గ్రహిస్తోంది.
ఆకాశ అంచున మిగిలిన ముదురు నీలం, ఆత్మలో ఇంకా మిగిలిన ధైర్యం లాగా మెరవడం మొదలుపెట్టింది.
ఒంటరిగా నడుస్తున్న ఈ ప్రయాణంలో, తనతో తానే మాట్లాడే నేర్పే నిజమైన స్నేహమని అర్ధమవుతోంది.
చివరికి సముద్రాన్ని ఒకసారి చూసి, “రేపు నన్ను మళ్లీ విను” అని చెప్పి, రాత్రి నిశ్శబ్దంలో కలసిపోతుంది మనసు.
🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰
ఇదినాస్వీయరచన
డా.భరద్వాజ రావినూతల