అక్షర కొరకుఅంశం :- చిత్ర కథతేది:- 07/12/2025శీర్షిక:- ఎదురుచూపుల దీపం
అది వసంత రుతువు,కానీ పార్కులో చల్లని గాలి వీస్తోంది.
గట్టిగా అరిచినట్లుండే ఆ పాత ఇనుప బెంచీపై కూర్చున్న అరుణ్ ఒంటరిగా ఉన్నాడు.
అతని నుదుటిపై సాయంకాలపు కాంతి పడింది. కానీ , అతని మనసులో మాత్రం చీకటి.
సాయంత్రం ఐదు గంటలు దాటింది. కొంచెం దూరంలో ఉన్న పొడవైన దీపస్తంభంపై రెండు పసుపు రంగు లాంతర్లు అప్పుడే వెలిగాయి. అవి ఆ చుట్టుపక్కల ప్రాంతాన్ని అరకొరగా వెలిగిస్తున్నాయి. సరిగ్గా అరుణ్ గుండెల్లో ఉన్న ఆశలాగే.
ప్రతి సాయంత్రం సరిగ్గా నాలుగు గంటలకు అరుణ్ , సంధ్య కోసం ఇక్కడే కూర్చునేవాడు. సంధ్య అతనికి గత ఆరేళ్లుగా ప్రాణమైన స్నేహితురాలు, అతని జీవితంలో వెలుగు. ఈ బెంచీ, ఈ దీపం అన్నీ వారి ప్రేమకు సాక్ష్యాలు.
కానీ ఈ రోజు సంధ్య రాలేదు.
అరుణ్ మోకాళ్లపై చేతులుంచుకుని, కొద్దిగా ముందుకు వంగి, తల తిప్పి వెనక్కి చూశాడు. అతని కళ్ళల్లో ఆశ, భయం, ఆందోళన కలగలిసి ఉన్నాయి.
బహుశా ట్రాఫిక్లో ఇరుక్కుపోయి ఉంటుందేమో, లేదా ఆరోగ్యం బాగా లేదేమో లాంటి కారణాలను ఊహించుకుంటూ తన మనసును ఓదార్చుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు.
అతను గడియారాన్ని చూశాడు. గంటలు గడుస్తున్నాయి. చిరునవ్వుతో వచ్చే సంధ్య స్థానంలో, చీకటి మరియు మౌనం మాత్రమే వచ్చాయి.
లాంతర్ల కాంతి పచ్చికపై మెరుస్తూ ఉంది, కానీ అరుణ్ గుండెల్లో మాత్రం చీకటి పెరుగుతోంది.
అప్పుడే రెండు రోజుల క్రితం సంధ్య చివరిసారిగా మాట్లాడిన మాటలు గుర్తొచ్చాయి ,
“అరుణ్ మనం కొంతకాలం కలవడం మానేద్దాం. మన దారులు వేరు. నేను చెప్పేవరకు నన్ను వెతకొద్దు.”
ఈ బెంచీ నిన్నటి వరకు ఆనందానికి చిరునామా. ఇప్పుడు ఇది నిరీక్షణకు, నిస్సత్తువకు చిహ్నంగా మారింది.
అరుణ్ మళ్లీ వెనక్కి చూశాడు. ఆ దీపం కాంతిలో కూడా సంధ్య రూపం కనిపించలేదు. తన ఒంటరితనాన్ని దృఢంగా నమ్ముకుంటూ, అతను నెమ్మదిగా బెంచీపై లేచి నిలబడ్డాడు.
అతను నడవడం మొదలుపెట్టాడు. ఆ దీపం కాంతిని దాటి, సంధ్య లేని తన జీవితంలోకి నడుస్తున్నాడు.
ఆ బెంచీ, ఆ దీపం నిశ్శబ్దంగా అక్కడే ఉన్నాయి. మరుసటి రోజు కూడా అదే దీపం వెలిగింది. మరుసటి రోజు కూడా అరుణ్ వచ్చాడు.
ఎందుకంటే, ఎదురుచూపు అనేది కేవలం సమయం వృథా కాదు. అది ఒక ఆశ, ఒక విశ్వాసం, మళ్లీ కలుస్తామని మనసులో దృఢంగా నాటుకున్న ఒక దీపం.ఆ దీపాన్ని ఆర్పే ధైర్యం అరుణ్కి లేదు.
మాధవి కాళ్ల..
హామీ పత్రం :-
ఈ కథ నా సొంతం అని హామీ ఇస్తున్నాను..