పేరులేని బంధం
పేరులేని బంధం అమ్మానాన్నలను వదిలి ఉండటం అదే మొదటిసారి. నన్ను హాస్టల్ లో చేర్పించి వారం అవుతూవుంది, కానీ నేను మాత్రం ఇంటిని తలచుకుంటూ ఒక్కడినే దిగాలుగా ఉండేవాడిని. రోజూలాగానే స్కూల్ కి వెళ్లి, అక్కడ చెప్పే పాఠాలు అర్థంకాక, ఆడుకోవడానికి స్నేహితులు లేక చాలా విచారంగా చెట్టు కింద కూర్చొన్నాను. చెట్టు పై నుండి “భూమ్” అంటూ ఉలిక్కిపడేలా క్రిందకు దుమికాడు. భయంతో నివ్వెరపోయి, గట్టిగా అరిచాను. అక్కడ ఆడుకుంటున్న పిల్లలు, ఉపాధ్యాయులు ఏమిటా అని పరుగున వచ్చారు. కానీ వాడు అక్కడ లేడు, నాకు ఏమి చెప్పాలో అర్థంకాలేదు, అంతమంది చుట్టుచేరగానే నోట్లోనుంచి మాటరాలేదు. కానీ అంతమంది నాతో మాట్లాడటం మొదటిసారి. మరుసటి రోజు సాయంత్రం వాడు హాస్టల్ లో కనిపించాడు, చూడగానే నాకు భయమేసింది. పిల్లలతో గొడవ పడుతూ, స్కూల్ కి రాక, అల్లరిగా తిరిగేవాడు. రానురాను నా గదిలోని వస్తువులను వాడుకునేవాడు, అక్కడే పడుకునేవాడు. కానీ…