anukokunda oka roju aksharalipi

అనుకోకుండా ఒక రోజు పిల్లగాలి చల్లగా వీస్తుంటే... ఆమె కురులు ఆ కారు మబ్బులను తలపిస్తుంటే... ఆమె కళ్ళు సంద్రానికి.... అసలేమీ తక్కువ కాదు అన్నట్టుగా.... వర్షిస్తున్నాయి... అప్పుడు ఎక్కడినుండి వచ్చాడో తెలీదు కానీ ఆరు అడుగుల ఆజానుబాహుడు... చక్కటి మేని ఛాయతో... కత్తుల లాంటి కళ్ళతో.. ఆమె ఎదురుగా వచ్చి నిల్చున్నాడు.... అతడిని చూసి ఆమె కళ్లు... రెప్ప వేయడం కూడా మర్చిపోయి.. అతడినే చూస్తున్నాయి... రెప్ప వేస్తే అతను మళ్ళీ ఆమెను వంటరిని చేస్తాడేమో అని.... అతను ఆమె మనసులో జరుగుతున్న సంఘర్షణ తెలుసుకున్నవాడు వలె ఆమెను అతని కౌగిల్లో బంధించి... ఆమెకు నేను ఉన్నా అన్న దైర్యన్ని ఇచ్చాడు.... అలా వాళ్ళిద్దరూ... ఈలోకంతో సంబంధం లేకుండా ఒకరి కౌగిలిలో ఒకరు ఉండిపోయారు..... ఆమె పేరు అంజలి అతని పేరు అక్షిత్ ఇద్దరు చిన్నప్పటి నుండి మంచి స్నేహితులు గా కలిసి మెలిసి పెరిగారు...పై చదువులు కోసం అక్షిత్…

అనుకోకుండా ఒక రోజు చలికి తాళలేక ఊరంతా అరింటికే సద్దుమునిగింది. ఎడవుతుండగా వేడి వేడి అన్నం తినేసి, రగ్గులు కప్పుకుని మునగధీసుకున్నారు ఊర్లోని జనం. దాదాపు అందరు పొద్దున్నే లేచేవారు కాబట్టి అలసిపోయి నిద్దర్లోకి జారిపోయారు. నాకు కూడా బాగా చలిగా అనిపించడం తో రగ్గు తీసుకుని కప్పుకున్నా, బస్సు మెల్లిగా వెళ్తుంది. ఇక ఇదే ఆఖరు స్టేజ్ కావడంతో నేను ఒక్కడినే బస్సు లో ఉన్నాను. అదే చివరి బస్సు కూడా మా ఊరికి. అనుకోకుండా ఎబివిపి బంద్ కు పిలుపునివ్వడంతో ఆ నాలుగు రోజులు హాస్టల్ లో ఉండలేక ఇంటి మీద బెంగ తో అలాగే హాస్టల్ ఆహారం తిని కడుపు ఎలాగో ఉండడం వల్ల అమ్మ చేతి వంట తినొచ్చు అనే ఉద్దేశ్యంతో సాయంత్రం ప్రయాణం అయ్యాను. ఇంట్లో ఎవరికీ చెప్పకుండా సర్ప్రైజ్ ఇవ్వాలని నా చిలిపి ఆలోచన. ఇంతలో బస్ ఆగింది. కండక్టర్, డ్రైవర్ ఇద్దరూ…